tomasz dobiszewski  news  bio  works  texts  exhibitions  contact


works

palingenesis [pinhole photography / silver print] 2004
palingenesis [srebrowa fotografia otworkowa] 2004






























palingenesis - (Biology) the repetition by a single organism of various stages in the evolution of its species during embryonic development;

In the film “Der Himmel uber Berlin” by Wim Wenders we hear a repetitive sentence: “Als das Kind Kind war…” – when the child was a child the time of questions began: “why am I me and not you”, “when does the time begin” and “when does the space end”; children in the streets keep their heads turned up to the sky capable of seeing the angels above – future and past incarnations. With the time passing, a man bends more and more towards the ground, more and more carefully looks under their feet, more and more seldom looks up – just as if in the sense of the future unification with the earth, slowly begins to approach it.

The photos by Tomasz Dobiszewski present within themselves the element of uniting these two states, they contain the old that still floats in the sky and the future, whose announcement comes from beneath. Space becomes the metaphor of human time; just as in sleep we can sometimes combine particular periods of time of our life which often are separated by dozens of years; also in these photographs it has become possible to unite unadjacent spaces.



palingeneza - (biol .) występowanie w ciągu indywidualnego rozwoju organizmu cech zanikłych już w procesie ewolucji danej grupy;

W filmie „niebo nad Berlinem” Wima Wendersa słyszymy powtarzające się zdanie: „Als das Kind Kind war ….- kiedy dziecko było dzieckiem nastał czas pytań: dlaczego ja to ja a nie ty, kiedy zaczyna się czas i gdzie kończy się przestrzeń”; dzieci na ulicy mają głowy zadarte do nieba, zdolne dostrzec w górze anioły - przyszłe i przeszłe wcielenia. Z wiekiem człowiek pochyla się za to coraz bardziej ku ziemi, coraz uważniej patrzy pod nogi, coraz rzadziej spogląda w góre, jakby w poczuciu przyszłego zjednoczenia się z ziemią powoli zaczyna się do niej zbliżać.

Zdjęcia Tomasza Dobiszewskiego mają w sobie pewien element zjednoczenia tych stanów, zawierają w sobie to, co dawne, co jeszcze majaczy na niebie oraz to co przyszłe, czego zapowiedź przychodzi spod spodu. Przestrzeń staje sie tu metaforą czasu ludzkiego; tak jak we śnie możemy czasem połączyć poszczególne okresy czasu z naszego życia, które dzielą często dziesiątki lat, tak na tych fotografiach możliwe stało się połączenie przestrzeni do siebie nie przylegających.

Dorota Walentynowicz